Το Ταξίδι του Ήρωα

As I was about to write the next article on the film analysis series, which refers to the Hero’s Journey, I realised that I first need to describe the Journey itself or risk being totally incomprehensible.

The Hero’s Journey is a narrative paradigm that incorporates all the stages through which a story’s main character goes. No matter of what genre or medium a story is, these stages exist in it -perhaps, in different proportions, but exist nonetheless- or something feels missing.

Joseph Campbell, in his classic book Hero With A Thousand Faces (1949), presented the Hero’s Journey, which he discovered by studying myths and stories from tribes all around the world.

Decades later, Christopher Vogler drew references from Campbell’s work to screenwriting, in his book The Writer’s Journey (1992 -revised in 2007).

Then, Blake Snyder, in his book Save the Cat (2005), gives us the Blake Snyder Beat Sheet, a very useful guide on a film’s plot points.

Finally, Paul Joseph Gulino, in his book Screenwriting: The Sequence Approach (2004) introduces us to the logic of sequences, as it has been developed by teacher Frank Daniel.

During my struggle to understand screenplay structure, getting help from the aforementioned books as well as guidance from my teachers, I composed the guide below, which I hope you will find helpful.


The Hero’s Journey

In italics, I describe the hero’s INNER (or PSYCHOLOGICAL) JOURNEY.



SEQUENCE A. SETUP / THE ORDINARY WORLD: The story’s main character experiences her everyday life, as it is before the adventure begins.

She has some character FLAW, possibly because of some old WOUND, which she has learnt to cover with some behavioural ARMOUR. She insists that she is okay but, unbeknownst to her, she will soon get involved in an adventure that will require her to cross her limits.

A film’s OPENING IMAGE is usually representative of this first flawed state or of the theme expressed by the film. Very often, at the beginning of the film, the story’s THEME is stated in dialogue, usually through some supporting character.

The film’s THEME relates to the whole INNER JOURNEY of the character. The THEME is what the character learns at the end of the film, having surpassed her weakness. It is the moral of the story, which the audience takes away with them.

CALL TO ADVENTURE / CATALYST: The event that calls the main character to the adventure, often through a HERALD character. A door slightly opens, letting the protagonist peek into a New World, which is totally different from her everyday life.

SEQUENCE B. REFUSAL OF THE CALL: Every change is terrifying and clashes with our own inertia. The character attempts to close the door again, ignore the mysterious New World, and return to her everyday life, with as little effort as possible.

BREAK TO ACT II: This attempt fails and the character decides or is forced to enter the New World. She crosses the door’s threshold.



SEQUENCE C. THE NEW WORLD / FUN AND GAMES: The character discovers that everything works backwards compared to the old, ordinary world. In order to survive, she has to learn new tricks and develop relationships with MENTORS and ALLIES. Possibly, some of them will later prove to be betraying SHAPESHIFTERS, but not necessarily.

With one or some of these MENTORS and ALLIES, the main character will go through a B-STORY, usually a story of love or friendship. The B-STORY runs side by side with the main plot (that would be the A-STORY) and is of great importance, because through it unfolds the main character’s INNER JOURNEY. Thus, while the main plot relates to the character’s outer goals, the B-STORY relates to her inner needs.

SEQUENCE D. APPROACH TO THE INMOST CAVE: Entering more deeply into the New World, there comes a time where the games are over and our character discovers a darker and menacing side of it. The metaphor here is that she approaches a dark cave hiding some nightmarish beast. She realises that things are more difficult than they seemed at first, yet she proceeds.

The character continues to ignore or resist facing her inner FLAW. She proceeds with her adventure, thinking that she will achieve her goal without having to deal with her flawed self.

THE MIDPOINT: The character gives a first battle, from which she takes (often arrogantly) the satisfaction of a victory. It is, however, an ostensible victory, since the antagonist or villain has not said their final word.

Also, it is an ostensible victory because our character has not yet faced her inner demons.

SEQUENCE E. BAD GUYS CLOSE IN: The antagonist recuperates and comes back stronger.

Having studied the opponent, this time the antagonist aims for where it really hurts: the protagonist’s FLAW itself.

ALL IS LOST: The lowest moment for our character. Our hero falls into the hands of the villain.

Having underestimated both her physical opponent and her own inner demons, our character falls.

SEQUENCE F. THE DARK NIGHT OF THE SOUL: The character goes through dark times, as she realises the failure of her adventure and awaits, in any moment, her ultimate defeat.

This is perhaps the most important step of the adventure, as the character understands her mistake, digests everything learnt, and realises the adventure’s big lesson.

THE “THING” / BREAK TO ACT III: Realising some “THING,” our character takes courage and returns to the adventure, more determined than ever.

The “THING” comes, in some way, from the B-STORY. Thanks to it, our character understands that dealing with her FLAW will help her achieve her outer goal, too. An important part of the INNER JOURNEY ends here: our character has finally understood the lesson.



SEQUENCE G. THE SPRINT: The antagonist is still at large and time is running out. The protagonist charges with what she has, to face the opponent in a final battle.

Our character may have learnt the lesson but, in order to complete her growth, she must apply it, by acting accordingly.

SEQUENCE H. FINALE & RESOLUTION: The final battle, where the character achieves her goal. In case of defeat, she falls heroically, offering the audience some CATHARSIS for her sins.

She confronts her inner demons and wins, taking one step closer to becoming her HIGHER SELF. Whether she is dead or alive, having faced her physical and inner monsters, our main character deserves to be called a HERO.

The film’s CLOSING IMAGE is representative of this transformation in the character’s life. It is often the opposite of the OPENING IMAGE.



Well, this is it. I would like to note that, at the end of some stories, there are characters who do not learn their lesson and end up repeating the same old choices, causing comic or tragic results. These can be antagonists, allies, or more rarely main characters, as in the film Chinatown.

Let me also note that all the stages of the Journey do not apply only to action films or adventures, but -metaphorically, of course- relate to all story genres: comedies, love stories, horror stories, thrillers, and dramas. I intend to publish a series of articles, in each of which I will focus on the Journey’s stages, with more analysis and examples. With these articles, the relation of the Hero’s Journey to different story types will become apparent.

Having done its presentation, next week I will describe the way I use the Hero’s Journey to understand the structure of films. In some future article I will refer to the way I use it as a tool for story composition.

Ετοιμαζόμουν να γράψω το επόμενο άρθρο περί ανάλυσης ταινιών, σχετικό με το Ταξίδι του Ήρωα, αλλά συνειδητοποίησα ότι χρειάζεται πρώτα να περιγράψω το ίδιο το ταξίδι αυτό, για να γίνω κατανοητός.

Το Ταξίδι του Ήρωα είναι ένα αφηγηματικό υπόδειγμα που ενσωματώνει όλα τα στάδια από τα οποία περνά ο βασικός χαρακτήρας μιας ιστορίας. Ανεξάρτητα με το είδος της ιστορίας, αυτά τα στάδια υπάρχουν -ίσως σε διαφορετικές αναλογίες, αλλά ωστόσο υπάρχουν- αλλιώς κάτι μοιάζει να λείπει.

Ο Joseph Campbell, στο κλασικό βιβλίο του Hero With A Thousand Faces (1949), παρουσίασε και ανέλυσε το Ταξίδι του Ήρωα, στο οποίο κατέληξε έχοντας μελετήσει μύθους και αφηγήσεις φυλών όλου του κόσμου.

Αρκετά αργότερα, ο Christopher Vogler συσχέτισε τη μελέτη του Campbell συγκεκριμένα με τη σεναριογραφία, στο βιβλίο του The Writer’s Journey (1992 -και αναθεωρημένη έκδοση 2007).

Ο Blake Snyder, στο βιβλίο του Save the Cat (2005), μας δίνει ένα πολύ χρήσιμο οδηγό για τα σημαντικά beat μιας ταινίας.

Εξάλλου, ο Paul Joseph Gulino, στο βιβλίο του Screenwriting: The Sequence Approach (2004), μας εισάγει στη λογική των σεκάνς, όπως αυτή αναπτύχθηκε από τον Frank Daniel.

Κατά τον δικό μου αγώνα να κατανοήσω τη σεναριακή δομή, με τη βοήθεια των παραπάνω βιβλίων και με την καθοδήγηση δασκάλων, κατέληξα στο παρακάτω κείμενο, που ελπίζω ότι θα βρείτε κατατοπιστικό.


Το Ταξίδι του Ήρωα

Με πλάγια γράμματα αποδίδω το ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ (ή ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ) ΤΑΞΙΔΙ του ήρωα.



ΣΕΚΑΝΣ A. ΣΕΤΑΠ / Ο ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ: Ο χαρακτήρας της ιστορίας μας βιώνει την καθημερινότητά του, πριν το ξεκίνημα της περιπέτειας.

Μέσα του έχει κάποια ΑΔΥΝΑΜΙΑ, πιθανώς λόγω κάποιου παλιού ΤΡΑΥΜΑΤΟΣ, την οποία έχει καλύψει με μια ΠΑΝΟΠΛΙΑ συμπεριφοράς. Θεωρεί ότι είναι μια χαρά, όμως, χωρίς να το ξέρει, θα μπλέξει σε μια περιπέτεια που θα απαιτήσει να ξεπεράσει τα όριά της.

H ΑΡΧΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ μιας ταινίας είναι συνήθως αντιπροσωπευτική αυτής της κατάστασης ή του θέματος που διαπραγματεύεται η ταινία. Σε αυτή την αρχική φάση, συχνά, το ΘΕΜΑ της ταινίας εμπεριέχεται σε κάποια ατάκα κάποιου δευτερεύοντα χαρακτήρα.

Το ΘΕΜΑ της ταινίας συνδέεται με όλο το ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ του ήρωα. Το ΘΕΜΑ είναι αυτό που ο ήρωας μαθαίνει, στο τέλος της ταινίας, όταν έχει πια ξεπεράσει την αδυναμία του. Είναι το ηθικό δίδαγμα του παραμυθιού, που περνά στους θεατές.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ / ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ: Το γεγονός που καλεί το χαρακτήρα στην περιπέτεια, συχνά μέσω κάποιου ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΥ. Μια πόρτα ανοίγει ίσα με μια χαραμάδα, αφήνοντάς τον να κρυφοκοιτάξει προς ένα Νέο Κόσμο, διαφορετικό από την καθημερινότητά του.

ΣΕΚΑΝΣ Β. ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ: Κάθε αλλαγή είναι τρομακτική και συναντά την αδράνειά μας. Ο χαρακτήρας μας αποπειράται να κλείσει την πόρτα που έχει ανοίξει, να αγνοήσει το μυστηριώδη Νέο Κόσμο, και να επιστρέψει στην καθημερινότητα, με όσο λιγότερη προσπάθεια γίνεται.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ: Η προηγούμενη απόπειρα αποτυγχάνει και ο χαρακτήρας αποφασίζει ή αναγκάζεται να προχωρήσει προς το Νέο Κόσμο. Περνά το κατώφλι της πόρτας.



ΣΕΚΑΝΣ C. Ο ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ / FUN AND GAMES: Ο χαρακτήρας ανακαλύπτει ότι εδώ όλα λειτουργούν αντίστροφα από ό,τι στον παλιό, καθημερινό κόσμο. Για να επιβιώσει, πρέπει να μάθει νέα κόλπα και να αναπτύξει σχέσεις με ΜΕΝΤΟΡΕΣ και ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ. Είναι πιθανό κάποιοι από αυτούς να αποδειχθούν αργότερα ΔΙΠΡΟΣΩΠΟΙ, αλλά όχι απαραίτητα.

Με κάποιον ή κάποιους από αυτούς τους ΜΕΝΤΟΡΕΣ και ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ, ο χαρακτήρας θα ζήσει μια ΙΣΤΟΡΙΑ-Β, συνήθως έρωτα ή φιλίας. Η ΙΣΤΟΡΙΑ-Β τρέχει μαζί με τη βασική πλοκή (την ΙΣΤΟΡΙΑ-Α) και είναι σημαντικότατη, καθώς μέσω αυτής πραγματοποιείται το ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ του χαρακτήρα. Ενώ η βασική πλοκή σχετίζεται με τους εξωτερικούς στόχους του χαρακτήρα, η ΙΣΤΟΡΙΑ-Β συνδέεται με τις εσωτερικές του ανάγκες.

ΣΕΚΑΝΣ D. ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΗ ΣΠΗΛΙΑ: Μπαίνοντας βαθύτερα στο Νέο Κόσμο, τα παιχνίδια τελειώνουν και ο χαρακτήρας μας ανακαλύπτει μια πιο σκοτεινή και απειλητική πλευρά του κόσμου αυτού. Συνειδητοποιεί ότι τα πράγματα είναι δυσκολότερα από ό,τι φαινόταν στην αρχή, όμως συνεχίζει να προχωρά.

Ο χαρακτήρας εξακολουθεί να αγνοεί και αρνείται να αντιμετωπίσει την εσωτερική του ΑΔΥΝΑΜΙΑ. Προχωρά στην περιπέτειά, θεωρώντας ότι θα πετύχει το στόχο του χωρίς να χρειαστεί να κοιτάξει μέσα του.

ΤΟ ΜΕΣΟ (midpoint): Ο χαρακτήρας δίνει μια πρώτη μάχη, από την οποία παίρνει την (πολλές φορές αλαζονική) ικανοποίηση μιας νίκης. Αυτή δεν είναι παρά μια φαινομενική νίκη, επειδή ο ανταγωνιστής δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη.

Επίσης, επειδή ο χαρακτήρας μας δεν έχει αντιμετωπίσει ακόμη τους εσωτερικούς του δαίμονες.

ΣΕΚΑΝΣ Ε. ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ: Ο ανταγωνιστής ανασυντάσσεται και επανέρχεται δριμύτερος.

Έχοντας μελετήσει τον αντίπαλο, αυτή τη φορά ο ανταγωνιστής στοχεύει εκεί που πραγματικά πονάει: στην ίδια την ΑΔΥΝΑΜΙΑ του χαρακτήρα.

ΟΛΑ ΧΑΝΟΝΤΑΙ: Η κατώτατη στιγμή για τον χαρακτήρα μας. Ο ήρωας πέφτει στα χέρια του κακού.

Έχοντας υποτιμήσει τον αντίπαλο, αλλά και τους εσωτερικούς του δαίμονες, ο χαρακτήρας μας πέφτει.

ΣΕΚΑΝΣ F. Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ: Ο χαρακτήρας περνά μια σκοτεινή φάση, καθώς συνειδητοποιεί την αποτυχία της περιπέτειάς του και περιμένει την απόλυτη καταστροφή, από στιγμή σε στιγμή.

Αυτή είναι σημαντικότατη φάση της περιπέτειας, καθώς ο χαρακτήρας καταλαβαίνει το λάθος του. Παράλληλα, χωνεύει όλα όσα έμαθε και διδάσκεται το μεγάλο μάθημα της περιπέτειας.

ΤΟ «ΚΑΤΙ» / ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΠΡΑΞΗ: Συνειδητοποιώντας «ΚΑΤΙ,» ο χαρακτήρας μας παίρνει κουράγιο και επιστρέφει στην περιπέτεια, πιο αποφασισμένος από ποτέ.

Το «ΚΑΤΙ» προέρχεται, με κάποιο τρόπο, από την ΙΣΤΟΡΙΑ-Β. Χάρη σε αυτή, ο χαρακτήρας μας καταλαβαίνει ότι, αντιμετωπίζοντας την εσωτερική ΑΔΥΝΑΜΙΑ του, θα πετύχει και τον εξωτερικό του στόχο. Ένα σημαντικό μέρος του ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ τελειώνει εδώ: ο χαρακτήρας μας έχει καταλάβει το μάθημα.



ΣΕΚΑΝΣ G. H ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ: Ο ανταγωνιστής κυκλοφορεί ακόμη ανίκητος, ενώ ο χρόνος τελειώνει. Ο χαρακτήρας εφορμά με ό,τι έχει, για να τον αντιμετωπίσει, στην τελική μάχη.

Ο χαρακτήρας μας έχει καταλάβει το μάθημά του, αλλά, για να ολοκληρώσει την ωρίμανσή του, πρέπει να το εφαρμόσει, δρώντας ανάλογα.

ΣΕΚΑΝΣ H. ΤΟ ΦΙΝΑΛΕ & Η ΛΥΣΗ: Η τελική μάχη, όπου ο χαρακτήρας μας πετυχαίνει το στόχο του. Σε περίπτωση καταστροφής του, πέφτει ηρωικά, προσφέροντας κάθαρση για τα κρίματά του.

Αντιμετωπίζει τους εσωτερικούς του δαίμονες και τους νικά, πλησιάζοντας κατά ένα βήμα τον ΑΝΩΤΕΡΟ ΕΑΥΤΟ του. Νεκρός ή ζωντανός, έχοντας αντιμετωπίσει τα εξωτερικά και τα εσωτερικά του τέρατα, ο χαρακτήρας μας δικαιούται, πλέον, να ονομάζεται ΗΡΩΑΣ.

H ΤΕΛΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ της ταινίας είναι αντιπροσωπευτική αυτής της μεταμόρφωσης στη ζωή του ήρωα. Είναι, συχνά, η αντίθετη από την ΑΡΧΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ.



Αυτό είναι λοιπόν. Ας σημειώσω ότι, στο τέλος κάποιων ιστοριών, υπάρχουν χαρακτήρες που δε μαθαίνουν το μάθημά τους και καταλήγουν να κάνουν τις ίδιες επιλογές, με κωμικά ή τραγικά αποτελέσματα. Αυτοί μπορεί να είναι ανταγωνιστές, σύμμαχοι, ή σπανίως οι κεντρικοί χαρακτήρες, όπως για παράδειγμα στην ταινία Chinatown.

Να σημειώσω επίσης ότι όλα τα παραπάνω στάδια δεν αναφέρονται μόνο σε ιστορίες δράσης ή περιπέτειες, αλλά -μεταφορικά, φυσικά- ανταποκρίνονται σε όλα τα είδη ιστοριών: κωμωδίες, αισθηματικές, τρόμου, θρίλλερ, και δράματα. Σκοπεύω να δημοσιεύσω μια σειρά από άρθρα, στο καθένα από τα οποία θα επικεντρώνομαι στα στάδια του Ταξιδιού, με περισσότερη ανάλυση και παραδείγματα. Με αυτά, θα γίνει σαφής η σχέση του Ταξιδιού του Ήρωα με διαφορετικά είδη ιστοριών.

Τώρα που το ανέπτυξα αναλυτικά, την επόμενη εβδομάδα θα αναφερθώ στον τρόπο που χρησιμοποιώ το Ταξίδι του Ήρωα για να κατανοώ τη δομή ταινιών. Σε μελλοντικό άρθρο, θα αναφερθώ επίσης στο πώς το χρησιμοποιώ ως βοήθημα για να συνθέτω ιστορίες.

4 thoughts on “The Hero’s Journey

  1. Εξαιρετικό! Θα είχε ενδιαφέρον και μια σειρά από παραδείγματα σε συγκεκριμένες ταινίες διαφόρων ειδών.

    Keep it up!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *