Το μαγικό συρτάρι

Leaving aside something that we are writing can easily be taken as a failure and can make us feel awful. It means that we either abandon or postpone, two non-actions that have been intensely stigmatised in our proactive culture.

We can, however, try something different, for the sake of our wellbeing and creativity, and resist self-contempt. Leaving a piece of work aside because we are unable to proceed with it is something simple, but misunderstood. Instead of using this as a self-punishment, we can ignore any sense of guilt and use it to our benefit.

Indeed, we are obviously not ready to fight the specific beast. Why does this fact fill us with such negative feelings? Because retreating is a tactic that many outside observers would frown upon, identifying it as cowardice. The hurt ego is also involved: we are incapable to finish the work because the writer that we are at this moment is not good enough. This is a painful thought… but only if we resist it. Only if we try to refute it. Moreover, what can we achieve in life if we spend energy trying to satisfy outside observers?

Instead, let us say “touché” and move on, getting over our hurt ego. Let us accept that there has to be a reason that we are stuck. We may be missing knowledge or wisdom or experience; our mind may try to pull us elsewhere; perhaps it is a bad timing. It is not even necessary to pinpoint the reason here and now.

The only thing necessary is to put the project aside. Namely, into a drawer or cupboard or box or folder or computer file. (Not into the rubbish bin, though.) Without a sense of failure. Without guilt. Without tendencies for punishment.

“This is what I managed to do, so far,” we can say, seeing and honouring this non-finito; the part of the work that we have actually dealt with.

Here is the magic trick: by placing this unfinished work into a drawer, we are putting it into a time capsule; we give it as a present to our future, better self. We say: “I have this idea. I have developed it a bit. Do you want to polish it?”

Then, 2, 3, or 10 years later, when we reopen the drawer and accept our past self’s gift, we can say: “Hmm… This rings a bell. Why did I never finish it?” We read what we have written and smile. Either by sympathy for the weaknesses of the then self, or because we simply like the project. The reaction “Hey, this is actually good!” is more common than you can imagine.

It is the fresh gaze that seals our relationship with the material. Taking over after years of abstinence, rested and detached, we can do the job of the second writer, who has been hired to rewrite the manuscript of a less experienced pioneer, who once quit, too exhausted to continue chewing on the project’s gristle. Using our fresh gaze, it is very probable that we get unstuck and even finish the work that once resisted our pen.

All this thanks to a drawer. And some trust in the workings of the future.

Το να αφήνουμε στην άκρη κάτι που γράφουμε εκλαμβάνεται εύκολα ως αποτυχία και μπορεί να μας κάνει να νιώθουμε απαίσια. Σημαίνει ότι είτε εγκαταλείπουμε είτε αναβάλλουμε, δύο ενέργειες που έχουν στιγματιστεί πολύ αρνητικά στην κουλτούρα μας.

Μπορουμε, όμως, να κάνουμε μια υπέρβαση, για χάρη της ευζωίας και της δημιουργικότητάς μας, και να το δούμε διαφορετικά. Το να αφήσουμε ένα έργο στην άκρη επειδή αδυνατούμε να το προχωρήσουμε είναι κάτι απλό, αλλά παρεξηγημένο. Αντί να το χρησιμοποιούμε για αυτοτιμωρία, μπορούμε να το απενοχοποιήσουμε και να ωφεληθούμε από αυτό.

Πράγματι, προφανώς δεν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε το συγκεκριμένο θηρίο. Γιατί το γεγονός αυτό μας δημιουργεί τόσο αρνητικά συναισθήματα; Επειδή η οπισθοχώρηση είναι μια τακτική που κάποιος εξωτερικός παρατηρητής μπορεί να αναγνωρίσει ως δειλία. Επίσης, εμπλέκεται και ένας πληγωμένος εγωισμός: αδυνατούμε να ολοκληρώσουμε το έργο διότι ο συγγραφέας που είμαστε εκείνη τη στιγμή της ζωής μας δεν είναι αρκετός. Αυτό είναι σκέψη οδυνηρή… αλλά μόνο αν τής αντιστεκόμαστε. Μόνο αν πασχίζουμε να τη διαψεύσουμε. Επιπλέον, τι θα καταφέρουμε στη ζωή μας αν καταναλώνουμε ενέργεια προς ικανοποίηση εξωτερικών παρατηρητών;

Αντιθέτως, ας πούμε «τουσέ» και ας συνεχίσουμε παρακάτω, ξεπερνώντας τον εγωισμό μας. Ας δεχτούμε ότι κάποιος λόγος υπάρχει που κολλάει το πράγμα. Μπορεί να μας λείπουν γνώσεις ή εμπειρία· μπορεί ο νους μας να θέλει να πάει αλλού· μπορεί το timing να είναι κακό. Δεν είναι καν απαραίτητο να εντοπίσουμε την αιτία εδώ και τώρα.

Το μόνο που είναι απαραίτητο να κάνουμε είναι να βάλουμε το project στην άκρη. Συγκεκριμένα, σε ένα συρτάρι ή ντουλάπι ή κουτί ή φάκελο ή αρχείο στον υπολογιστή. (Όχι, όμως, στον σκουπιδοντενεκέ.) Χωρίς αίσθηση αποτυχίας. Χωρίς ενοχή. Χωρίς τάση για τιμωρία.

«Μέχρι εδώ, αυτά κατάφερα,» να πούμε, βλέποντας και τιμώντας αυτό το non-finito· το τμήμα του έργου που έχουμε ήδη αντιμετωπίσει.

Να το μαγικό κόλπο: τοποθετώντας το ημιτελές αυτό έργο στο συρτάρι, το βάζουμε σε μια χρονική κάψουλα· το κάνουμε δώρο στον μελλοντικό, καλύτερο εαυτό μας. Τού λέμε: «έχω αυτή την ιδέα. Την έχω προχωρήσει κάμποσο. Θέλεις να την σουλουπώσεις εσύ;»

Όταν 2, 3, ή και 10 χρόνια αργότερα, ανοίξουμε το συρτάρι και δεχτούμε το δώρο του παρελθοντικού μας εαυτού, λέμε: «Μμμ… Αυτό κάτι μού θυμίζει. Γιατί δεν το είχα τελειώσει;» Διαβάζουμε αυτά που έχουμε γράψει και χαμογελάμε. Είτε από συμπάθεια για τις αδυναμίες του τότε, είτε επειδή, απλούστατα, μας αρέσει το project. Η αντίδραση «ρε συ, αυτό είναι ωραίο!» είναι πιο συνήθης από ό,τι φαντάζεστε.

Και είναι το φρέσκο μάτι που τελικά σφραγίζει τη σχέση μας με αυτό το υλικό. Ξαναπιάνοντάς το μετά από χρόνια, ξεκούραστοι πια, αποστασιοποιημένοι, κάνουμε τη δουλειά του δεύτερου συγγραφέα, που προσλαμβάνεται να διορθώσει με ψυχραιμία το κείμενο ενός άπειρου και εξαντλημένου πρωτοπόρου, που κάποτε τα παράτησε, έχοντας πέσει σε κορεσμό από το αναμάσημα του ίδιου υλικού. Με το φρέσκο αυτό μάτι, πολύ πιθανό να ξεκολλήσουμε, ακόμη και να ολοκληρώσουμε το έργο που κάποτε μας αντιστάθηκε.

Και όλα αυτά χάρη σε ένα συρτάρι. Και λίγη εμπιστοσύνη στο μέλλον.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *